Ben bu Resme Baktığımda şunları düşunuyorum : Bazen insan böyle bir manzaraya bakınca bir an durup düşünmek istiyor. Sanki dünya o kısa anda gürültüsünü unutmuş gibi… Ağaçlar sessizce yükseliyor, çiçekler renkleriyle konuşuyor. Doğa acele etmez; toprağın sabrı, ağaçların sessizliği ve çiçeklerin umudu vardır. Her çiçek küçük bir umut gibi, fârk etmeden insanın ruhuna dokunur. Renkler birbirine karıştıkça içimizdeki karmaşa da yavaşça sakinleşir. Belki de insan bazen bir ormanda kaybolmak ister, çünkü kendini en çok orada bulur. Dünya ne kadar gürültülü olursa olsun, doğa hâlâ sessizliğiyle insanı iyileştirmeyi bilir. 🌿🌸
